2017, ഏപ്രിൽ 14, വെള്ളിയാഴ്‌ച

അഴുകിയ സദാചാരവും (മലയാളിയുടെ) ലൈംഗികസംസ്കാരവും..


 സ്വന്തം വീട്ടിൽ പോലും സുരക്ഷകിട്ടാതെ വരുമ്പോൾ ഒരുമുഴം കയറിലോ ഒരുതുള്ളി വിഷത്തിലോ ജീവിതം അവസാനിപ്പിക്കുന്ന  കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ അതിദയനീയമായ കാഴ്ചകളിലൂടെയാണ് നാമിപ്പോൾ സഞ്ചരിക്കുന്നത്. അച്ഛൻ മകളെ, ആങ്ങള പെങ്ങളെ, അമ്മാവൻ അനന്തരവളെ, മുത്തച്ഛൻ പേരക്കുട്ടിയെ.. അങ്ങനെ ബന്ധമോ പ്രായമോ സ്ഥലകാലഭേദമോ ഇല്ലാതെ കുട്ടികൾ പീഡനത്തിനിരയാകുന്ന ദയനീയമായ ചിത്രങ്ങളാണ് ഈയിടെയായി നമുക്ക് മുന്നിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നതും..

സുഖജീവിതത്തിന്‍റെ മാസ്മരികതയിലും കൊഴുപ്പുകൂടിയ ഫുഡ്ഡിലും അടക്കാനാവാത്ത ലൈംഗിക ത്രുഷ്ണ ഞരമ്പിൽ കുത്തുമ്പോൾ ചിന്താശേഷിപോലും നഷ്ടപ്പെട്ടു മൃഗമായിത്തീരുന്ന മനുഷ്യരുടെ എണ്ണം പെരുകിവരുന്നു. അക്കാര്യത്തിൽ ജാതി-മത ഭേദമോ ദരിദ്ര - ധനിക കേമത്തമോ രാഷ്ട്രീയ-പ്രത്യയശാസ്ത്ര വ്യത്യാസമോ ഇല്ല.
ഡോക്ടറും,വക്കീലും പോലീസുകാരൻ വരെ അക്കൂട്ടത്തിലുണ്ട്. പൂജാരിയും പാതിരിയും മൌലവിയും ഉണ്ട്. അടുത്തവീട്ടിലെ പയ്യനും അയലത്തെ അമ്മാവനും അച്ഛന്റെ അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളുമുണ്ട്.
ഇതൊരു വലിയ സാമൂഹ്യവിപത്തിന്റെ തുടക്കമാണ്.നാൾക്ക്നാൾ കൂടിവരുന്ന ഓരോ പീഡനവാർത്തകളും വായിക്കുമ്പോൾ ദു:ഖവും രോഷവും കടിച്ചമർത്തി രക്തബന്ധത്തിന്റെ മൂല്യം ചോർന്നുപോയ നശിച്ച കാലത്തെ ശപിക്കുക മാത്രമെ നമുക്ക് നിർവ്വാഹമുള്ളു.

‘സ്കൂൾ വിദ്യാർത്ഥിയെ പീഡിപ്പിച്ച ഓട്ടോഡ്രൈവറെ നാട്ടുകാർ കൈകാര്യം ചെയ്തതും, ഒന്നാം ക്ലാസ്സ് വിദ്യാർത്ഥിനിക്ക് നേരെ അദ്ധ്യാപകന്റെ ലൈംഗികതിക്രമവും നാം വായിച്ചു പഴകിയ വാർത്തയാണ്. ആൺപെൺ ഭേദമില്ലാതെ പിഞ്ചുകുട്ടികളെ പ്രകൃതി വിരുദ്ധ പീഡനത്തിനിരയാക്കുന്ന മദ്രസാധ്യാപകന്മാരുടെ വാർത്തകൾക്കും ഇപ്പോൾ പുതുമയില്ലാതായി.
 ഇവരൊക്കെ തങ്ങളുടെ ‘കലാപരിപാടികൾ’ അഭംഗുരം തുടരുമ്പോഴും നമുക്കത് അന്നന്ന് വായിച്ചു തള്ളാവുന്ന കേവലം പത്രവാർത്ത മാത്രമായി ഒതുങ്ങി.
കേട്ടുകേട്ട് കർണപടം അടഞ്ഞുപോയ സമൂഹത്തിന്റെ നിശ്ശബ്ദമായ തരിപ്പിലേക്ക് പീഡനത്തിന്റെ പുതിയ അദ്ധ്യായങ്ങളുമായി പിന്നെ കയറിയത് പാതിരിയും പൂജാരിയും. ആത്മീയ അനുഷ്ടാനുങ്ങളും ദൈവ ഭയവുമെല്ലാം വെറും പൊള്ളയാണെന്നും അതൊന്നും പീഡനത്തിനു തടസ്സമാകുന്നില്ലെന്നും നേരത്തെ തന്നെ മദ്രസാ അധ്യാപകർ തെളിയിച്ചു കഴിഞ്ഞതാണല്ലോ.

ദാരിദ്ര്യ രേഖയ്ക്ക്‌ താഴെയുള്ളവരുടെ ഇടയിലാണ് ബാലലൈംഗിക പീഡനം വര്‍ധിച്ചുവരുന്നതെന്ന് ചൈയില്‍ഡ്‌ ലൈന്‍ ഓഫീസ്‌ രേഖകള്‍ വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്.
പക്ഷെ, അതു പഴയ കഥ.
ഇപ്പോൾ ദാരിദ്ര്യരേഖക്ക് താഴെയുള്ളവർ മാത്രമല്ല അതിനു മുകളിലുള്ളവർക്കും അതിസമ്പന്നർക്കും ബാലലൈംഗിക പീഡനം ‘ആസ്വാദ്യകരമായി’ തീർന്നിട്ടുണ്ട്.
 എട്ടും പൊട്ടും തിരിയാത്ത പിഞ്ചുകുഞ്ഞുങ്ങളെ മഞ്ച് നീട്ടിയും കിന്റർജോയ് കാണിച്ചും വശീകരിച്ചു കാമവെറി തീർക്കുന്ന  മലയാളിയുടെ ലൈംഗികസംസ്കാരത്തെ ഇനി എന്ത്പേരിട്ടാണ് വിളിക്കുക.
അടുക്കളവാതിൽ തകർത്ത് അമ്മയുടെ മാറിൽ മുഖം ചേർത്തുറങ്ങിയ കുഞ്ഞിനെയും കടത്തിണ്ണയിൽ അന്തിയുറങ്ങിയ നാടോടികളുടെ  പിഞ്ചുബാലികയെയും ഇരുളിന്റെ മറവിൽ പൊക്കിയെടുത്ത്  ക്രൂരമായി പിച്ചിച്ചീന്തിയത് ഇതേ കേരളത്തിലാണ്. ദേശീയ ബാലസംരക്ഷണ കമ്മീഷന്റെ കണക്കനുസരിച്ചു രാജ്യത്ത് ലൈംഗിക പീഡനത്തില്‍ മുന്നില്‍ നില്‍ക്കുന്ന സംസ്ഥാനം കേരളമാണെന്നു കേൾക്കുമ്പോൾ ലജ്ജകൊണ്ട് ശിരസ്സ് കുനിയുന്നു.

വാളയാറില്‍ സഹോദരികളായ സ്‌കൂള്‍ വിദ്യാര്‍ത്ഥിനികള്‍ നിരന്തരം ലൈംഗിക പീഡനത്തിനിരയായി ആത്മഹത്യയിൽ അഭയം കണ്ടെത്തിയ വാർത്ത പഴകിയിട്ടില്ല. വയനാട്ടിൽ യതീംഖാനയിലെ ഏഴു കുട്ടികൾ പീഡിപ്പിക്കപ്പെട്ട വാർത്തയും പഴകിയതല്ല. പേരക്കുട്ടിയെ മുത്തശ്ശിയുടെ ഒത്താശയോടെ മുത്തച്ഛൻ കാലങ്ങളോളം പീഡിപ്പിച്ച മനസാക്ഷി മരവിപ്പിച്ച വാർത്ത ഏറെ പുതിയതാണ്. പക്ഷെ, ഇതെല്ലാം നാമിപ്പോൾ വളരെ ലാഘവത്തോടെ വായിച്ചു തള്ളുന്ന നിത്യവാർത്തയുടെ ഗണത്തിലാണ്. അത്രയേറെ ഈ വിഷയവുമായി നാം പൊരുത്തപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ലൈംഗികസംസ്കാരം ഒരു സാമൂഹികനിർമിതി ആണ്. അതുകൊണ്ട്  ഏറെ ലൈംഗിക അതിക്രമം നടക്കുന്ന കേരളത്തിൽ മലയാളി പുരുഷന്റെ വികലമായ രതിവിചാരങ്ങളെയും, സംസ്‌കാരത്തിന്റെയും നാഗരികതയുടെയും വികാസത്തില്‍ നിന്നുള്ള ഈ തിരിഞ്ഞു നടത്തത്തെയും പഠനവിധേയമാക്കേണ്ട സമയം  കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

ആൺപെൺ വ്യത്യാസമില്ലാതെ കുട്ടികൾക്കെതിരെയുള്ള ലൈംഗികാതിക്രമം കേരളത്തിൽ വർധിച്ചു വരുന്നതായാണ് കണക്കുകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നത്. വിനോദ സഞ്ചാരികള്‍ക്കടക്കം ബാലന്മാരെ എത്തിച്ചു കൊടുക്കുന്ന സെക്‌സ് റാക്കറ്റ് സംസ്ഥനത്തുടനീളം സജീവമാണെന്നു മുമ്പ് ചില മാധ്യമങ്ങൾ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
കുട്ടികൾക്ക് നേരെയുള്ള ലൈംഗികപീഡനം ഭീതിജനകമായ ഒരു പ്രശ്‌നമായിത്തീർന്നിരിക്കുന്നു. ലൈംഗിക അതിക്രമത്തിനു ഇരയാകുന്ന കുട്ടികൾ ശാരീരികമായി മാത്രമല്ല മാനസികനില തകരാനും കടുത്ത വിഷാദരോഗികളാകാനുമുള്ള സാധ്യത മനശ്ശാത്രവിദഗ്ദർ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. ശ്രദ്ധക്കുറവ്, ഏകാന്തത, ആത്മഹത്യ പ്രവണതകൾ, സ്വതന്ത്രമായി തീരുമാനം എടുക്കാനുള്ള കഴിവില്ലായ്മ തുടങ്ങിയ  പ്രത്യാഘാതങ്ങളും സ്വഭാവ വൈകല്യങ്ങളും ലൈഗിക പീഡനങ്ങൾക്കിരയായ കുട്ടികളിൽ കാണുന്നതായി പഠനങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്. നിരന്തരമായി പീഡനത്തിനിരയാകുന്ന കുട്ടികൾക്ക് വിവാഹാനന്തര ജീവിതം പോലും സാധ്യമല്ലെന്ന് വിദഗ്ദർ പറയുന്നു.
ബാലലൈംഗിക പീഡനമെന്ന ഈ സാമൂഹിക ദുരന്തത്തിന്റെ വര്‍ധനവ് മാതാപിതാക്കളെ അങ്ങേയറ്റം ഉത്‌കണ്‌ഠാകുലരാക്കുന്നു. കുട്ടികള്‍ക്ക് സംരക്ഷണം നല്‍കേണ്ട അധ്യാപകര്‍ പോലുള്ളവർ  ഇത്തരം കേസുകളില്‍ പ്രതികളാവുന്നത് കുറച്ചൊന്നുമല്ല അവരെ ആശങ്കാകുലരാക്കുന്നത്.
അയല്‍ക്കാരും ബന്ധുക്കളും മാതാപിതാക്കളുടെ സുഹൃത്തുക്കളും അധ്യാപകരും അടക്കമുള്ള, രക്ഷിതാക്കൾ അധികാരസ്ഥാനത്ത് നിര്‍ത്തിയിരിക്കുന്നവരില്‍ നിന്നാണ് പലപ്പോഴും കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്ക് പീഡനങ്ങള്‍ ഏല്‍ക്കേണ്ടി വരുന്നത്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ തുറന്നു പറയാന്‍ കുഞ്ഞുങ്ങൾ ഭയപ്പെടുന്നു. ഈ അവസ്ഥ ചൂഷകര്‍ മുതലെടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
18 വയസ്സിന് താഴെയുള്ള കുട്ടികള്‍ക്കെതിരായ ലൈംഗികാതിക്രമം തടയുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി 2012 ലാണ് പോസ്കോ നിയമം നിലവിൽ വന്നത്. കുട്ടികളെ ലൈംഗിക കൃത്യങ്ങളില്‍ ഏര്‍പ്പെടാന്‍  നിര്‍ബന്ധിക്കുക, വേശ്യാവൃത്തിക്കോ മറ്റ് നിയമവിരുദ്ധ ലൈംഗിക പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ക്കോ വേണ്ടി അവരെ ചൂഷണം ചെയ്യുക, അശ്ലീല ചിത്രങ്ങൾ കാണിക്കുകയും ലൈംഗികവൃത്തിക്ക് പ്രേരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുക തുടങ്ങിയ സാഹചര്യങ്ങള്‍ ഫലപ്രദമായി തടയുന്നതിനുവേണ്ടിയാണ് ഇത്തരമൊരു നിയമം അന്താരാഷ്ട്ര ഉടമ്പടിയുടെ ഭാഗമായി സര്‍ക്കാര്‍ പ്രാബല്യത്തിൽ കൊണ്ടുവന്നത്.
എന്നിട്ടും ബാലപീഡനങ്ങളുടെ എണ്ണത്തിൽ കുറവ് വന്നില്ല.
സെക്ഷന്‍ മൂന്ന് പ്രകാരം ഏഴുവര്‍ഷവും സെക്ഷൻ അഞ്ച് പ്രകാരം പത്തുവർഷവും തടവാണ് പോസ്കോ നിയമം അനുശാസിക്കുന്നത്. പക്ഷെ ഇതിന്റെ ഗൌരവം പീഡകർ ഇനിയും തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടില്ല എന്നതാണ് നാൾക്കുനാൾ വരുന്ന പീഡനവാർത്തകൾ വ്യക്തമക്കുന്നത്.

സഭ്യമല്ലാത്ത നോട്ടവും  തെറ്റായ സ്പര്‍ശനങ്ങളും തിരിച്ചറിയാനുള്ള പ്രാഥമിക ലൈംഗികവിദ്യാഭ്യാസം കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്ക് ലഭ്യമാക്കേണ്ടതുണ്ട്. മാറിയ സാഹചര്യത്തിൽ അതനിവാര്യമാണ്. കുഞ്ഞുങ്ങളില്‍ ഇത്തരം അനുഭവങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കുന്ന അരക്ഷിതത്വബോധവും അത് വഴി ഉണ്ടായേക്കാവുന്ന സ്വഭാവവൈകല്യങ്ങളും രക്ഷിതാക്കൾ സാധാരണ പരിഗണിക്കാറില്ല എന്നതും ഏറെ ഗൌരവത്തോടെ കാണേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.
മാതാപിതാക്കളെ ഭയപ്പെടുന്നതിനു പകരം പ്രശ്നങ്ങള്‍ തുറന്നു പറയാന്‍ കഴിയുന്ന രീതിയില്‍ അടുപ്പമുള്ളവരായി കുഞ്ഞുങ്ങളെ വളര്‍ത്താന്‍ നാം കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. എങ്കിൽ മാത്രമേ ഈ സാമൂഹ്യവിപത്തിന് ഒരു പരിധിവരെ ശമനമുണ്ടാകുകയുള്ളു.
--------------------------------------------------------------------

2016, ഡിസംബർ 15, വ്യാഴാഴ്‌ച

നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ എങ്ങോട്ട് പോകുന്നു..​?



ആലപ്പുഴ ജില്ലയിലെ ഹരിപ്പാട് രാഹുല്‍ നിവാസില്‍ രാജു - മിനി ദമ്പതികളുടെ  ഏഴുവയസ്സുള്ള മകൻ രാഹുലിനെ 2005  മേയ് പതിനെട്ടാം തിയതി കാണാതാവുന്നു.  രണ്ടാം ക്ലാസ്സ് വിദ്യാർത്ഥിയായ രാഹുൽ വൈകുന്നേരം കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം വീടിനു സമീപത്തെ പറമ്പിൽ കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെയാണ് അപ്രത്യക്ഷമായത്. 
വീട്ടുകാരും നാട്ടുകാരും ചേർന്ന് നാടും നഗരവും തിരഞ്ഞു. പത്രങ്ങളിലും ടി.വി ചാനലുകളിലും രാഹുലിനെ കുറിച്ചു തുടരെ തുടരെ വാർത്തകൾ വന്നു. ബസ് സ്റ്റാന്റുകളിലും റെയിൽവെ സ്റ്റേഷനുകളിലും രാഹുലിന്റെ ചിത്രങ്ങൾ പതിച്ചു.  ലോക്കല്‍ പോലീസും പിന്നെ ക്രൈം ഡിറ്റാച്ചുമെന്റും മാസങ്ങളോളം അന്യേഷണം നടത്തി. പക്ഷെ, രാഹുലിനെക്കുറിച്ച് ഒരു വിവരവും കണ്ടെത്താനായില്ല. 
ഒടുക്കം, പതിവുപോലെ അന്യേഷണം സിബിഐ ഏറ്റെടുത്തു. രാപ്പകല്‍ പ്രയത്നിച്ചിട്ടും രാഹുലിന്റെ തിരോധാനത്തെക്കുറിച്ച് അവർക്കും ഒരു തുമ്പും കിട്ടിയില്ല.
മകനെ കാണാതായ വിവരം അറിഞ്ഞ് ഗൾഫ് പ്രവാസിയായ രാജു നാട്ടിലെത്തി. നിറഞ്ഞ കണ്ണും നീറുന്ന ഹൃദയവുമായി പ്രാർത്ഥനയോടെ പൊന്നുമകന് വേണ്ടി കാത്തിരിക്കെ വിധി മറ്റൊരു രൂപത്തിൽ ആ കുടുംബത്തെ വീണ്ടും വേട്ടയാടി. മാരകരോഗം പിടിപെട്ട രാജു  തന്റെ വിധിയെ പഴിച്ച് ആയുസ്സിന്റെ ദിനങ്ങളെ ഇന്ന് കണ്ണുനീരിൽ ഒഴുക്കുന്നു. 

കണ്ണൂര്‍ ജില്ലയിലെ ആറളം കീഴ്പ്പള്ളിയില്‍ സുഹൈല്‍ - ഫാത്തിമ ദമ്പതികളുടെ ഒന്നരവയസ്സുള്ള മകള്‍ ദിയഫാത്തിമയെ 2014  ആഗസ്റ്റ് ഒന്നിനാണ് കാണാതാവുന്നത് . വീട്ട് വരാന്തയിൽ കളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന കുഞ്ഞ് മാതാവ് അടുക്കളയിൽ പോയ ഏതാനും നിമിഷനേരങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അപ്രത്യക്ഷമാവുകയായിരുന്നു.
അതൊരു മഴക്കാലമായതിനാൽ നിറയെ വെള്ളമൊഴുകുന്ന വീട്ടിന് സമീപത്തെ കൈത്തോട്ടില്‍ ഒഴുക്കില്‍പെട്ടതാണെന്ന് സംശയിച്ച് നാട്ടുകാർ തിരച്ചില്‍ നടത്തിയെങ്കിലും കണ്ടെത്തിയില്ല. 
ഇതേ തുടര്‍ന്ന് മാതാവ് ഫാത്തിമ ഹൈകോടതിയില്‍ ഹേബിയസ് കോര്‍പ്പസ് ഹരജി ഫയല്‍ ചെയ്തു. ക്രൈംബ്രാഞ്ച് ഏറ്റെടുത്ത അന്യേഷണം കേരളം മുഴുവൻ വ്യാപിച്ചെങ്കിലും ദിയ ഫാത്തിമയെ കണ്ടെത്താനായില്ല. ഒരുനിമിഷത്തെ അശ്രദ്ധകാരണം ഏക സന്തതി നഷ്ടപ്പെട്ടതിലുള്ള തീരാദു:ഖം കുറച്ചൊന്നുമല്ല ആ കുടുംബത്തെ തളർത്തിയത്.

മുകളിൽ പറഞ്ഞത് രണ്ടു ഉദാഹരണങ്ങൾ മാത്രം.
മാധ്യമങ്ങളിൽ വാർത്താപ്രധാന്യം നേടുകയും പൊതുസമൂഹത്തിൽ ഏറെനാൾ സംസാരവിഷയമാവുകയും ചെയ്ത രണ്ടു സംഭവങ്ങൾ.
കേരളത്തിലെ എല്ലാ ജില്ലകളിൽ നിന്നും ഒരോ ദിവസവും കുട്ടികൾ അപ്രത്യക്ഷമാവുന്നുണ്ട്. സംസ്ഥാന ശരാശരി പ്രകാരം ദിവസം രണ്ട് കുട്ടികളെ കാണാതാകുന്നു എന്നാണു കണക്ക്.
മലയാളിയുടെ സാമ്പത്തിക അഭിവൃദ്ധിയും ദാനശീലവും മുതലെടുത്ത് തമിഴ്നാട്, കർണ്ണാടക, ആന്ധ്ര, മാഹരാഷ്ട്ര തുടങ്ങിയ അന്യസംസ്ഥാനങ്ങളിൽ നിന്നും നൂറുകണക്കിനാളുകൾ ദിനേന ഭിക്ഷാടനത്തിനായി കേരളത്തിലെത്തുന്നു. ഭിക്ഷാടകരുടെ എണ്ണം വർദ്ധിച്ചതിനോടൊപ്പം കുറച്ചു കാലമായി കേരളത്തിലെ വീടുകളിൽ നിന്നും തട്ടിക്കൊണ്ടു പോകപ്പെടുന്ന കുട്ടികളുടെ എണ്ണവും അഭൂതപൂർവ്വമായി വർദ്ധിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. 
പക്ഷെ, പിന്നീട് ഈ കുട്ടികളെ കേരളം മുഴുവൻ അന്വേഷിച്ചാലും  കണ്ടെത്താൻ സാധിക്കാറില്ല. ഭിക്ഷാടന മാഫിയകളുടെ അന്തർസംസ്ഥാന ബന്ധം തന്നെയാണ് ഇതിനൊരു പ്രധാനകാരണം. 
കേരളത്തിൽ ഭിക്ഷയെടുക്കുന്ന കുട്ടികൾ അന്യസംസ്ഥാനത്ത്നിന്നുള്ളവരാണ് എന്നത് ഇവിടെ നാം പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. അപ്പോൾ ഇവിടെ നിന്നും കാണാതാകുന്ന കുട്ടികൾ മറ്റു സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ ആകാനേ വഴിയുള്ളൂ.

2011 മുതൽ 2016 സെപ്തംബർ വരെയുള്ള ആറുവർഷത്തെ കാലയളവിനുള്ളിൽ സംസ്ഥാനത്തിന്റെ വിവിധഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നും 7292 കുട്ടികളെ കാണാതായിട്ടുണ്ടെന്നു മുഖ്യമന്ത്രി ശ്രീ.പിണറായി വിജയൻ നിയമസഭയിൽ വെച്ച റിപ്പോർട്ടിൽ പറയുന്നു. ഈ വര്‍ഷം ഇതുവരെ 1194 കുട്ടികളെ കാണാതായതായി ആഭ്യന്തരവകുപ്പിന്റെ കണക്കുകള്‍ വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഇവരില്‍ 1142 കുട്ടികളെ കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. എന്നാല്‍ ബാക്കിയുള്ള 52 കുട്ടികളുടെ വിവരങ്ങൾ ലഭിച്ചിട്ടില്ല. 
2011 മുതൽ 2016 വരെയുള്ള ഓരോ വർഷത്തെയും കണക്കുകൾ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ മിസ്സിംഗ് കേസ്സുകളുടെ എണ്ണം ഭീതിജനകമാം വിധം വർധിക്കുന്നതായി കാണാം. (സർക്കാരിന്റെ പക്കലുള്ള കണക്കുകള്‍ പൊലിസില്‍ രജിസ്റ്റര്‍ ചെയ്ത കേസുകളുടെത് മാത്രമാണ്. രജിസ്റ്റര്‍ ചെയ്യാത്ത കണക്കുകൾ കൂടി ചേർത്താൽ കാണാതായ കുട്ടികളുടെ എണ്ണം ചിലപ്പോൾ ഇരട്ടിയിലധികമാകാം.)
കുട്ടികൾ അപ്രത്യക്ഷമായാൽ പലരും പെട്ടന്നു തന്നെ പോലീസിൽ അറിയിക്കാറില്ല. സ്വന്തം നിലയ്ക്ക് അന്യേഷണം നടത്തി കണ്ടെത്താൻ കഴിയാതെ വരുമ്പോൾ മാത്രമാണു പോലീസിനെ അറിയിക്കുക. അപ്പോൾ ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിരിക്കും. തട്ടിക്കൊണ്ടു പോയവർ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്ത് എത്തിയിട്ടുമുണ്ടാവും.
നഗരപ്രദേശങ്ങളെക്കാൾ ഗ്രാമീണമേഘലകളിൽ നിന്നാണു കൂടുതൽ കുട്ടികളെയും കാണാതായിട്ടുള്ളത്. അതിലേറെയും പെൺകുട്ടികളാണെന്നു രേഖകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു. അന്യസംസ്ഥാനത്ത് എത്തപ്പെടുന്ന ഇവർ ബാലവേലയ്ക്കും ലൈംഗിക ചൂഷണത്തിനും ഇരയാക്കപ്പെടുന്നു. ഭിക്ഷാടന മാഫിയകളുടെ കൈയിൽ എത്തപ്പെടുന്നു. അവയവ മോഷണത്തിന്റെ കാര്യവും അധികൃതര്‍  തള്ളിക്കളയുന്നില്ല.

വീടിന്റെ പരിസരത്തുനിന്നു കുഞ്ഞുങ്ങൾ കാണാതാവുമ്പോൾ അതിനു പ്രധാന കാരണം വീട്ടുകാരുടെ അശ്രദ്ധ തന്നെയാണെന്നു പറയാതെ വയ്യ.

 
കാണാതാകുന്ന കുട്ടികളെ കണ്ടെത്താന്‍ ഹരിയാന സർക്കാർ നടപ്പാക്കി വിജയിച്ച 'ഓപ്പറേഷന്‍ സ്‌മൈല്‍' എന്ന പദ്ധതിയെ പിൻപറ്റി അതേ മാതൃകയില്‍ 'ഓപ്പറേഷന്‍ വാത്സല്യ' എന്ന പേരിൽ കേരളവും കഴിഞ്ഞവർഷം ഒരു പദ്ധതിക്ക് തുടക്കമിട്ടിരുന്നു. സാമൂഹ്യനീതി വകുപ്പും ചൈല്‍ഡ് പ്രൊട്ടക്ഷന്‍ യൂണിറ്റും ആഭ്യന്തര വകുപ്പും സംയുക്തമായി ആരംഭിച്ച പദ്ധതിക്ക് റെയിൽവെയുടെയും കെ.എസ്.ആർ.ടി.സിയുടെയും മറ്റു സാമൂഹ്യ സംഘടനകളുടെയും സഹകരണം ലഭിച്ചു. അതോടെ ജില്ലാഭരണാധികാരിയുടെ മേൽനോട്ടത്തിൽ തുടങ്ങിയ ‘ഓപ്പറേഷൻ വാത്സല്യ’യിലൂടെ അന്യസംസ്ഥാനത്ത് നിന്നും കാണാതായ കുറെയേറെ കുട്ടികളെ ഇവിടെ നിന്നും കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞു. 
പക്ഷെ, പിന്നീട് ആ പദ്ധതി സജീവമായി കണ്ടില്ല.

കേരളത്തിൽ സജീവമായ ഭിക്ഷാടന മാഫിയയാണ് കുട്ടികളുടെ തിരോധാനത്തിനു പിന്നിലെന്നത് അധികൃതര്‍ക്കും ബോധ്യമുണ്ട്. എന്നിട്ടും ഇതരസംസ്ഥാനങ്ങളിൽ നിന്നെത്തി ഇവിടെ തഴച്ചുവളരുന്ന ഈ സാമൂഹ്യവിപത്തിനെ നിയന്ത്രിക്കാൻ അവർ തയ്യാറാവുന്നില്ല.
അംഗവൈകല്യവും അന്ധതയും ജീവിത ദുരിതവും അഭിനയിച്ച് വെള്ളപ്പൊക്കത്തിലും കൊടുങ്കാറ്റിലും ഭവനരഹിതരായവര്‍ എന്ന വ്യാജേന അച്ചടിച്ച കാര്‍ഡുകളുമായി ബസ്സിലും ട്രൈനിലും വീടുകളിലുമൊക്കെ കയറിയിറങ്ങുന്നവരെ നാം ദിവസവും കാണുന്നു. ഇങ്ങനെ സംഭാവനയ്‌ക്കെത്തുന്നവർ ഭിക്ഷാടന മാഫിയയുടെ നിയന്ത്രണത്തില്‍പ്പെട്ടവരാണെന്നും ഇവരിലെ സ്ത്രീകളിലും പുരുഷന്മാരിലും കൊടും ക്രിമിനലുകൾ വരെയുണ്ടെന്നും നുമുക്കിതുവരെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. 
പുതപ്പു വിൽക്കാനും, അമ്മികൊത്താനും സ്വർണ്ണം നിറം പൂശാനുമൊക്കെ വരുന്ന അന്യസംസ്ഥാനക്കാരിൽ കൂടുതലും ക്രിമിനൽ പാശ്ചാത്തലമുള്ളവരാണെന്ന വസ്തുത വിസ്മരിച്ചു കൂടാ. ഇവർ വീടിനു സമീപത്തുകൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് മേൽ നമുക്കൊരു കണ്ണുവേണം.  കോലായയിലോ വീട്ടുമുറ്റത്തോ  കളിച്ചിരുന്ന കുട്ടി അവിടുത്തന്നെയുണ്ടോ എന്നുറപ്പ് വരുത്തണം. കുട്ടികളെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്ന വന്‍ റാക്കറ്റുതന്നെ സംസ്ഥാനത്തിന്റെ പലഭാഗങ്ങളിലും സജീവമാണെന്ന് കണക്കുകള്‍ സൂചിപ്പിക്കുമ്പോൾ പ്രത്യേകിച്ചും.. 
 
മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രവും അഴകിയ മാറാപ്പുമായി ഭിക്ഷ യാചിക്കാൻ വരുന്ന സ്ത്രീകളുടെ കയ്യിൽ പലപ്പോഴും (ഒരിക്കലും..!) ഉറക്കമുണരാത്ത കുഞ്ഞിനെ കാണാറില്ലേ.. ക്ഷീണിതരായി ഉറങ്ങുന്ന കുട്ടികൾ, വഴിയരികിൽ ഇരുന്നു വാവിട്ടു കരയുന്ന കുട്ടികൾ, നഗരത്തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ അലയുന്ന അന്ധരും, അംഗഭംഗമുള്ളതുമായ കുട്ടികൾ.  
ഈ കുട്ടികളൊക്കെ എവിടെ നിന്ന് വരുന്നു, എങ്ങോട്ട് പോകുന്നു എന്നൊന്നും നമ്മൾ ആലോചിക്കാറില്ല. ദയയുടെ പേരിൽ നാം നൽകുന്ന ഓരോ നാണയത്തുട്ടും പുതിയൊരു വികലാംഗനായ ബാലഭിക്ഷുവിനെ സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള പ്രചോദനമാണെന്നു ഇനിയെങ്കിലും നാം തിരിച്ചറിയണം.  

ഭിക്ഷാടനം നിയമം വഴി നിരോധിച്ച സംസ്ഥാനമാണു കേരളം. ബാലവേല കുറ്റകരമായ രാജ്യമാണു നമ്മുടേത്. ഇത്തരമൊരു സംവിധാനത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന സമൂഹത്തിനു മുന്നിലാണ് സർവ്വനിയമങ്ങളെയും, മനുഷ്യത്വ മൂല്യങ്ങളെയും കാറ്റിൽ പറത്തി ഭിക്ഷാടന മാഫിയ വിലസുന്നത്. പതിനാറോ പതിനേഴോ വയസ്സുള്ള പെൺകുട്ടി ബോധമില്ലാതെ ഉറങ്ങുന്ന കുഞ്ഞിനെയും തോളിലേറ്റി വന്നു മുന്നിൽ കൈനീട്ടുമ്പോൾ വല്ലതും കൊടുത്തുവിടുക എന്നതിനപ്പുറം ഈ കുഞ്ഞു ഇവളുടേതാണോ എന്നൊരു ലഘുവായ ശ്രദ്ധപോലും നമുക്കുണ്ടാവാറില്ല.

കാണാതാകുന്ന കുട്ടികളുടെ എണ്ണം നാൾക്ക്നാൾ ആശങ്കാജനകമായി ഉയര്‍ന്നുവരുന്നു. അലമുറയിട്ട് കരയുന്ന കുടുംബത്തിന്റെ കണ്ണീരിനു മുന്നിൽ സമൂഹവും അധികാരികളും നീതിയും നിയമവും  ഒരുപോലെ നിസ്സഹായരായി നോക്കി നില്‍ക്കേണ്ടിവരുന്നു. 
നമ്മുടെ കുട്ടികള്‍ എങ്ങോട്ട് പോകൂന്നു? 
ആരാണ് അവരെ മറച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നത്?
എവിടെയാണു അവർ എത്തപ്പെടുന്നത്?
അറിയാത്തവര്‍ ആരും ഇല്ല. എന്നിട്ടും പരിഹാരമാര്‍ഗങ്ങള്‍ കണ്ടുപിടിക്കപ്പെടുന്നില്ല. 
 ‘കുഞ്ഞുങ്ങളെ പിടിച്ചുകൊണ്ടു പോകുന്ന ആൾ വരുമെന്നും കണ്ണു കുത്തിപൊട്ടിക്കുമെന്നും’ പണ്ടുകാലങ്ങളിൽ അമ്മമാർ കുഞ്ഞുമക്കളെ പറഞ്ഞു പേടിപ്പിച്ചിരുന്നു. ഭക്ഷണം കഴിക്കാതിരുന്നാല്‍, വികൃതി കാട്ടിയാല്‍, ഒച്ചയിട്ട് കരഞ്ഞാൽ, ഉറങ്ങാതിരുന്നാൽ എല്ലാം അമ്മമാരും അമ്മൂമ്മമാരും പുറത്തെടുക്കുന്ന സൂത്രവിദ്യയായിരുന്നു അത്. കുട്ടികളെ പേടിപ്പിക്കാനായി പറഞ്ഞു കൊടുക്കുന്ന മുത്തശ്ശി കഥകളിലും ഈ 'കുട്ടികളെ പിടിത്തക്കാര്‍' അന്നൊരു പ്രധാന കഥാപാത്രമായിരുന്നു.
വെറുമൊരു സാങ്കൽ‌പ്പിക കഥാപാത്രം. 
പക്ഷെ, ഇന്ന് അത് കണ്മുന്നിൽ സംഭവിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളുടെ അതിശയോക്തി കലരാത്ത നേർകാഴ്ചയാണ്.

അഴകിയ വസ്ത്രവും മുഷിഞ്ഞ മാറാപ്പുമായി നമ്മുടെ മുന്നിലെത്തുന്ന ഭിക്ഷാടകരെപ്പോലെ അന്യസംസ്ഥാനത്തെ ഏതെങ്കിലും തെരുവിൽ നമ്മുടെ മക്കൾ അലയാതിരിക്കാൻ, നമ്മുടെ മക്കൾ നാളെ ഗോവിന്ദച്ചാമിമാരിലേക്ക് എത്താതിരിക്കാൻ, ചുരുക്കത്തിൽ നമ്മുടെ കുട്ടികള്‍ സുരക്ഷിതരായിരിക്കാന്‍ നാം തന്നെയാണ് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത് എന്ന പരമമായ ബോദ്ധ്യം ഇനിയെങ്കിലും നമ്മൾ ഓർത്തിരിക്കുന്നത് നന്ന്..
************************

2016, മേയ് 3, ചൊവ്വാഴ്ച

വാർദ്ധക്യം

സന്ധ്യാദൂരം താണ്ടിയ
കിനാക്കൾ നിറം മങ്ങിത്തുടങ്ങി
കാലപ്പഴക്കം
രാത്രിമടുപ്പിന്റെ
ദൈർഘ്യം കൂട്ടുന്നു
കെട്ടഴിഞ്ഞ ചിന്തകൾ
ഒളിക്കാനിടം തേടുകയാണിപ്പോൾ

വരാനിരിക്കുന്ന
പ്രഭാതങ്ങളിലൊന്നും  
ഇനി എനിക്കുള്ളതല്ല

2016, മാർച്ച് 25, വെള്ളിയാഴ്‌ച

തെരുവ് ബാലൻ

കൂട്ടിക്കിഴിച്ചപ്പോൾ 
ബാക്കിവന്നൊരൊറ്റ സംഖ്യ
ആണ്ടറുതിയുടെ കണക്കെടുപ്പിൽ
അകപ്പെടാതെ വന്ന ശിഷ്ടം

ഞാൻ
നിഘണ്ടുവിലില്ലാത്ത വാക്ക്

2016, ഫെബ്രുവരി 24, ബുധനാഴ്‌ച

ഇന്നലെകൾ..


ഓർമ്മകളിൽ പുകയുന്നുണ്ട്
മാഞ്ഞുപോയ ഇന്നലെകളിലെ
ഇനിയും കെട്ടടങ്ങാത്ത
കുറെ കനലുകൾ
നഗരമുണരാത്ത പുലരിയിൽ
പുതച്ച മഞ്ഞിന്റെ കുളിരിൽ
കിനാക്കളോടൊപ്പം നനഞ്ഞ
'വസന്തങ്ങള്‍'
അരികുപറ്റിയ മോഹഭംഗങ്ങളുടെ
തീക്ഷ്ണതയാൽ
രാത്രികൾ അസ്വസ്ഥമാകുമ്പോൾ
ഉരുകിയ ഹൃദയം
നിദ്രയെ കണ്ണീരിൽ നനച്ച
യാമങ്ങള്‍
വിജനമായ വീഥിയിൽ
ഒറ്റപ്പെട്ടവന്റെ
നിലവിളിക്ക്
കരുണയുടെ മറുവിളി
കേൾക്കാതെ പോയ
നിസ്സഹായതയുടെ നാളുകൾ
അതിജീവത്തിനായ്
താപമേറ്റു പിടയുന്നു
അസ്തമയ സൂര്യന്റെ
മങ്ങിയവെട്ടത്തിലും
പരാജിതന്റെ പുസ്തകത്തിലെ 
ചുളിവ് വീണ അക്ഷരങ്ങൾ

2015, ഒക്‌ടോബർ 17, ശനിയാഴ്‌ച

നഗര വിശേഷം

വരച്ചെടുക്കാൻ എളുപ്പമായിരുന്നു                                                                                   വായിച്ചെടുക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല 
ഇരുട്ടിലും
വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ തീര്‍ത്തിട്ടുണ്ട്

രണ്ടുപേര്‍ ഇരിക്കേണ്ട സീറ്റില്‍
മൂന്നുപേര്‍ തിങ്ങിയിരിക്കേണ്ടി വന്ന
ആ ഒരു മഴക്കാലത്താണ്
നഗരത്തെ
അത്രമേൽ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു പോയത്
ശുക്ലാജി സ്ട്രീറ്റില്‍ നിന്നും
കാട്ട്മണ്ടു നഗരത്തെ
മണിക്കൂറുകൾക്ക്  
വിലകൊടുത്ത് വാങ്ങിയത്                                                                                                                         

അമിതാഭ്ബച്ചന്റെ  
ബംഗ്ലാവ് കണ്ടന്നു രാത്രി
മിസ്റ്റർ നട്വർലാലായും,
ശറാബിയായും തകർത്താടിയത്
ജൂഹുബീച്ചില്‍ 
ഷൈനിയോടൊപ്പമിരുന്ന്
തിരകളെണ്ണിയതിനു
ഈരാറ്റുപേട്ടയിൽ
അവളുടെ അപ്പൻ
പത്തേക്കർ റബ്ബർതോട്ടം
എന്റെ പേരിലെഴുതിതന്നത്

മഴ മുറിച്ചോടിയ വികാരത്തെയും
മുറിഞ്ഞുവീണ സ്വപ്നങ്ങളെയും
പൊവായ് ഗാർഡനിലെ
സിമന്റ് ബെഞ്ചിലിരുന്നു
ചുടനീരിലൊഴുക്കി കളഞ്ഞിട്ടുണ്ട്

വരച്ചെടുക്കാൻ എളുപ്പമായിരുന്നു
വായിച്ചെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല
ഒടുക്കം,
കൂട്ടിവെച്ച നക്ഷത്രങ്ങളെ
മാനത്തേക്ക് വിട്ടുകൊടുത്ത്
നഗരത്തോട് വിടപറയുമ്പോൾ
ഒഴുക്കിനനുകൂലമായി
നീന്താനറിയാത്ത
നിരാശ മാത്രം ബാക്കിവന്നു 
സ്വപ്നങ്ങൾ കുറിച്ചിട്ട
രണ്ടു പതിറ്റാണ്ടിന്റെ
മുഷിഞ്ഞ താളുകളിൽ..